Şiir Tadında 17. Sözün Birinci Levhası Beni dünyaya çağırma, Ona geldim fenâ gördüm. Demâ gaflet hicab oldu Ve nur-u Hak nihan gördüm. Bütün eşya u mevcudat Birer fâni muzır gördüm. Vücut desen, onu giydim, Ah, ademdi, çok belâ gördüm. Hayat desen onu tattım azap-ender azap gördüm. Akıl ayn-ı ikab oldu, bekàyı bir belâ gördüm. Ömür ayn-ı heva oldu, kemâl ayn-ı heba gördüm. Amel ayn-ı riya oldu, emel ayn-ı elem gördüm. Visal nefs-i zevâl oldu, Devâyı ayn-ı dâ gördüm. Bu envar zulümat oldu, Bu ahbabı yetim gördüm. Bu savtlar nây-ı mevt oldu, Bu ahyâyı mevat gördüm. Ulûm evhâma kalb oldu, hikemde bin sekam gördüm. Lezzet ayn-ı elem oldu, Vücutta bin adem gördüm. Habib desen onu buldum, Ah, firakta çok elem gördüm.